Wanneer je gebeld wordt en dit telefoontje wederom je hele leven op z'n kop zet
De telefoon gaat en ik kijk naar het nummer op mijn scherm. ‘Het is het ziekenhuis’ zeg ik verschrikt tegen Rick. Met een angstig gevoel neem ik de telefoon op en hoor de vriendelijke stem van de chirurg aan de andere kant zich kenbaar maken. Zijn woorden komen bij mij binnen en de wereld veranderd in slowmotion. ‘Het spijt me enorm dat ik je dit zo door de telefoon moet vertellen, maar we hebben de uitslag van je PET scan al binnen en deze is helaas niet goed’. Ik verstijf en zie Rick in tranen uitbarsten…het enige wat ik op dat moment kon vragen is…en nu?
Het is woensdag 28 juni 2023 en deze dag werd ik in het ziekenhuis verwacht voor de PET scan. Een hele belangrijke scan, omdat deze ons simpel weg zou vertellen hoeveel kanker er in mijn lichaam zit. We hadden maandag 26 juni al te horen gekregen dat ik borstkanker heb, op de verjaardag van Rick nota bene. Ook wisten we dat er een uitzaaiing op mijn onderste ruggenwervel genesteld zit, want dit hadden we 23 juni al te horen gekregen vanuit de MRI scan. De grote ham vraag was nu, waar zit het allemaal nog meer? De chirurg die wij maandag hadden gesproken, schetst een aantal scenario’s en we spraken over de mogelijke uitslag van de PET scan. Het beste scenario was eigenlijk de situatie zoals we hem nu kende, een tumor in de borst, 2 lymfe klieren en een uitzaaiing op de ruggenwervel. Als er op veel meer plekken in het lichaam uitzaaiingen zouden zitten en dan is het ook nog afhankelijk van waar en hoeveel, dan zou de kans op genezing een stuk kleiner worden. Het is onwerkelijk dat je op je 30ste zo’n gesprek moet voeren.
De dag van de PET scan was ik niet perse zenuwachtig, maar wel gespannen. Ik heb geen invloed op de uitslag, want die zal toch zijn wat het is en deze zouden we pas vrijdag te horen krijgen. Ik ga met Rick en mijn vader naar het ziekenhuis. Ik stuur mijn broer nog een foto met een duimpje omhoog om hem te laten weten dat normaal zitten in de auto weer lukt! Dat was voor mij een enorme vooruitgang, want door de morfine was de pijn in mijn rug en benen onderdrukt en kon ik weer gewoon normaal zitten. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis werd ik opgehaald door een vriendelijke dame en zeg mijn vader en Rick gedag. Het onderzoek duurt alles bij elkaar ongeveer een uur, dus zij konden in de tussentijd even samen weg. Ik verdwijn achter de grote automatische klapdeuren en hinkel op mijn krukken achter de vriendelijke dame aan naar het kleine behandelkamertje. Daar staat een bed voor mij klaar, waar ik in mag gaan liggen. Ze maakt een praatje met mij en legt vervolgens uit hoe het onderzoek eruit zal zien. Er wordt een infuus aangesloten waarmee radioactieve vloeistof in je lichaam wordt aangebracht en vervolgens moet ik ruim een half uur heel stil blijven liggen. Dit stilliggen is essentieel omdat de vloeistof dan goed opgenomen wordt in je lichaam.
''Een PET-CT-scan, is een onderzoek waarmee we met een radioactieve stof kunnen kijken hoe weefsels of organen werken. De afkorting ‘PET’ staat voor ‘positron emissie tomografie'. De afkorting ‘CT’ staat voor ‘computer tomografie’''.
Nadat de vloeistof goed is opgenomen word ik meegenomen naar de kamer waar de PET-CT scan wordt gemaakt. Ik word hier heel vriendelijk geholpen en voel me gek genoeg echt op mijn gemak. De scan zelf is binnen 15 minuten gepiept en is daarom niet zo intensief. Ik bedank de lieve dame(s) en loop weer door de grote automatische klapdeuren terug naar de hal. Daar wordt ik fijn ontvangen door Rick en mijn vader. Vrijdag zouden we terug komen in het ziekenhuis om de uitslag van deze PET scan en de rest van het behandelplan te bespreken. Maar dat liep even heel anders dan we hadden gedacht.
Diezelfde dag worden wij vlak voor de avond begint gebeld door de chirurg dat de beelden van de PET-CT scan behoorlijk wat zorgen bij hen oproepen. De kanker zit helaas op nog veel meer plekken in mijn lichaam (voornamelijk de botten/wervels en een klein plekje op de lever) en er zijn een aantal wervels behoorlijk aangedaan die nog wel eens voor meer problemen kunnen zorgen. Ik werd verzocht om direct naar het ziekenhuis te komen, omdat ze bang waren dat ik een dwarslaesie op zou kunnen lopen als de wervel in mijn nek nog verder in zou verzakken. Dit telefoontje zorgde voor complete chaos in ons hoofd en Rick en ik konden beide niet meer helder nadenken.
We durven niet zelf in de auto te stappen dus bellen 112 om een ambulance in te schakelen. In de tussenliggende tijd raapt Rick een tas met kleren bij elkaar, omdat we niet weten of ik in het ziekenhuis moet blijven of weer naar huis kom. Ik sta verstijfd bij het raam en kijk de tuin in….het enige wat ik dacht was…ik wil nog niet dood.
Het ambulance personeel was zo ontzettend aardig en konden mij en Rick enigszins geruststellen. De vrouw die mijn toesprak heeft een paar magische woorden gebruikt waardoor ik weer een beetje helder kon nadenken. ‘stap voor stap’ is wat zij zei, niet op de zaken vooruit lopen, nu eerst even naar het ziekenhuis toe en daar gaan we verder onderzoeken hoe en wat. Zij waren inmiddels natuurlijk al ingelicht door het ziekenhuis en goed op de hoogte van de situatie waarin ik verkeerde. Helemaal vacuüm en stabiel ingepakt op de brancard word ik in de ambulance geïnstalleerd. Deze rit lijkt wel een eeuwigheid te duren, maar door het achterraam gaf de heldere blauwe lucht mij een rustgevend gevoel. Eerst zat de broeder naast mij, maar toen hij doorhad dat ik wel oké was (geen medische noodsituatie), heeft hij Rick naast mij plaats laten nemen zodat wij elkaar vast konden houden. Hiervoor ben ik hem ontzettend dankbaar.
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen en ik uit de ambulance word gehaald, zie ik daar mijn lieve familie staan. Allemaal zijn ze direct gekomen om mij en Rick te steunen. We worden naar een kamer begeleid van de SEH en hier neem ik afscheid van de hulpverleners van de ambulance. De zorg wordt overgenomen door een vriendelijke verpleegster die mijn hartslag en bloeddruk nog een keer doorneemt. Er gebeurd heel erg veel in die kamer en ik kan mij eerlijk gezegd ook niet alles meer heel goed herinneren. Wel zie ik de chirurg ineens aan mijn bed staan en ik word een beetje emotioneel. Hij heeft mij dat vreselijke bericht door moeten bellen en heeft nu de moeite genomen om mij even op te zoeken om met mij te praten. Hij houdt mijn hand vast en spreekt nog even door wat er nu precies gebeurd. Ik weet nog dat ik hem vraag hoe lang ik nog heb. Een vraag die hij natuurlijk ook absoluut niet kan beantwoorden, maar toch stelde hij mij gerust dat we eerst alle uitslagen van de biopten nog moeten afwachten en dat wanneer er een medicijn op de plank ligt voor mij die aanslaat, het echt mogelijk is het leven significant te verlengen.
Vlak na zijn bezoek komen de orthopeden langs om de nekkraag aan te meten. Dit moet meteen gebeuren om de nek in stabiele toestand te krijgen. Zij voeren nog een gesprek met mij en er volgen vele vragen om de situatie goed in kaart te brengen. Er vinden nog wat testen plaats om te kijken hoe het met mijn kracht en gevoel in de armen en benen is gesteld en vervolgens verlaten zij weer de ruimte. Daarna werden er nog een aantal foto’s gemaakt en was het vooral heel veel wachten. Het was die avond druk op de SEH dus het duurde soms lang voordat de volgende weer kon komen, maar ik had hier alle begrip voor. Ik moest ook nog onderzocht worden door de neuroloog, zij zou het laatste oordeel vellen of de situatie stabiel genoeg is om naar huis te mogen of dat ik nog moest blijven ter observatie. Pas na 23 uur in de avond kwam zij bij mij langs en deed nog een keer alle testen opnieuw. Gelukkig gaf zij daarna groen licht om naar huis te mogen, tenzij ikzelf anders wilden. Nou…met gierende banden naar huis!
Met nekkraag en een heleboel angstige gevoelens keerde we terug naar huis. Onderweg in de auto zeggen we allemaal niet zo veel…we moeten even verwerken wat er deze avond is gebeurd. Ik zit naast mijn vader en hou zijn hand vast tijdens het rijden en ik voel mij heel erg leeg. Op de weg is het rustig, want het is inmiddels al tegen middernacht en dit is denk ik de meest intense autorit uit mijn leven. Eenmaal thuis word ik toegestopt in bed, neem ik afscheid van mijn vader en Patty en spreken we nog een paar moedige woorden uit tegen elkaar. De nacht valt en Rick en ik kruipen tegen elkaar aan, we liggen hand in hand als we langzaam in slaap sussen.
4 maanden heb ik je gedragen. 4 maanden heb je mij ondersteund en geholpen om niet verder in de problemen te komen. Nu mag ik je langzaam loslaten en dat vind ik fijn, maar ook spannend. Ik zal je zeker nog niet voor altijd wegleggen, want soms zal ik je nog wel nodig hebben, gewoon voor de zekerheid. Lieve brace, je bent toch een onderdeel van mij. Bedankt dat je er bent!
